czwartek, 8 maja 2014

3.05.2014r.

Wczorajszy dzień był cichy, bez nerwów, awantur. Czytaliśmy książeczki, dzieci spokojnie się bawiły, a ja miałam nadzieję, że po tym, co zrobił, to posiedzi w areszcie dłużej. Ale nie – zjawił się po 22-giej, zadowolony, jakby nic się nie stało. Przecież udostępniłam policji nagrania, jak mnie traktuje, poniża przy chłopcach, przecież widzieli moje sine oko, podrapania na ciele, groził, że mnie zabije…! Dziś pije w najlepsze, poszedł na festyn z bratem, pewnie znów nie zmrużę oczu… A już myślałam, że przez kilka dni odpocznę, wyśpię się za wszystkie dni. Co to za prawo?! Nawet na 24 godziny go nie zatrzymali! Może  jakby mnie połamał, to mieliby argument. Sprawca ma lepiej, niż ofiara, to niesprawiedliwe!

środa, 30 kwietnia 2014

30.04.2014r.

Kwiecień nie był dla nas zbyt łaskawy, może maj przyniesie więcej radości, wiążę z nim wiele planów, zmian w naszym życiu. Z każdym rozpoczynającym się miesiącem budzą się we mnie nadzieje na lepsze jutro, bo mam już dość ciągłego strachu, bycia traktowaną jak śmieć. Nieraz sama myślę, że jestem nic nie warta, ale to przez to, że wiele lat wmawiał mi to ten oprawca w skórze człowieka.
Przez cały tydzień pił, wyzywał, pluł na mnie, odgrażał się. Wczoraj i przedwczoraj była policja, udawał, że nie awanturuje się, a jak pojechali, to mnie wyśmiał, szarpał za włosy, uderzył w twarz, mam zasinione pod okiem. Nienawidzę go. Nie martwi się, że nie ma na chleb dla dzieci, a na wino mają alkoholicy. Narobię się przy dzieciach i jeszcze po pijakach muszę sprzątać. 
Wczoraj udało mi się po kryjomu nagrać jego wyzwiska. Nie ma tego zbyt wiele, bo jest bardzo czujny. Wpadłby w szał, jakby się dowiedział. Przy najbliższej okazji pokażę nagrania dzielnicowemu, bo świadków żadnych nie będzie. Nikt nie stanie w mojej obronie. Tu nadal jest aktualny stereotyp, że kobieta ma się podporządkowywać, że jak jest bita, to pewnie zasłużyła. Ale ja wytrzymam, nadejdą lepsze dni!

29.04.2014r.

godz. 20.34
Ostatnio mało piszę, jestem w nienajlepszej formie, ale myślę o Was wszystkich. Wiem, że jesteście myślami ze mną, mam świadomość, że każdy ma swoje problemy, że każdy z nas dźwiga swój krzyż, mój swoją wagę ma niemałą, ale dzięki Wam lżej kroczyć przez życie. Cieszę się, że mam tyle przyjaciół - wirtualnych, ale jesteście! I choć Was nie znam, to jesteście dla mnie ważni, mam nadzieję, że ja dla Was też!
Wstyd mi, że nie piszę o rzeczach miłych, przyjemnych, o radości z życia. W moim życiu po prostu nie ma nic pozytywnego, poza moimi chłopcami. Nie wiem, czy chcecie czytać o smutnej wciąż i nieszczęśliwej kobiecie, może to Was zasmuca, a tego bym nie chciała. 
Szymuś nadal choruje, jest markotny, budzi się często, ale jestem przy nim. Mamą będzie miał zawsze, mam nadzieję, że długo, że zdrowie pozwoli być z synami, bo nikt nie zna dnia i godziny, Boże, bądź z nami!

niedziela, 27 kwietnia 2014

26.04.2014r.

godz. 10.08
Przez ostatnie dwa dni zmagam się z bólem kręgosłupa. Synek nadal chory, mam zwykły syrop na gorączkę, ale mu nie przechodzi, wręcz doszedł brzydki kaszel.
Wczoraj naprzeciw mojego okna postawiono duży krzyż, niedługo majówki będą przy nim śpiewać. Choć nie będę mogła wyjść, to będę blisko, ważne, aby uczestniczyć duchem. 
Jutro dla nas, Polaków, niezwykłe przeżycie. Nasz Papież, niezwykły człowiek, zostanie Świętym.
Byłam blisko Papieża na pielgrzymce. Chodziłam do zawodówki, gdy przyjechał do Częstochowy. Wspaniałe wspomnienia! Wszyscy będziemy oglądać jutrzejszą kanonizację.
W domu napięta atmosfera. Nie wiem, czy powiedzieć, że złożę pozew w najbliższych dniach. Bardzo się boję reakcji... Może lepiej nie mówić - zawsze lepiej pospać choć 3-4 godziny, niż wcale. Od rana mam spokój, gdzieś polazł. 
Mam sporo prania, a jestem taka słaba, szczególnie pościel dzieci, przepocona od gorączki...
Chłopcy zobaczyli reklamę Pomysł na soczystego kurczaka, chcieli, abym im to zrobiła na obiad. I jak im tu wytłumaczyć, że musimy mieć przede wszystkim na chleb. Sam chleb na miesiąc to prawie 400 zł. Chciałabym zrobić im coś na ciepło, ale nie mam. Jest chłopcom przykro, ale rozumieją. Mam wyrzuty sumienia, jestem nienajlepszą mamą.
W dodatku Krystek chce jechać na wycieczkę szkolną, oczywiście ze swoim kolegą. Ale koszt to ok. 400 zł z kieszonkowym. Kogo na to stać, ten zwiedzi Warszawę. Ale marzenia można mieć, a nawet powinniśmy marzyć, przenosimy się wtedy w lepszy świat, rozwijamy wyobraźnię, jesteśmy szczęśliwi... To jedyna rzecz, której nikt nam nie zabroni!

23.04.2014r.

Godz. 19.39
Z samego rana byłam z najmłodszym synem u lekarza, gorączkował przez noc, ciężko oddychał, ma cieknący katar. Lekarz uznał, że to na tle alergicznym, wypisał leki. Przy okazji poprosiłam o zrobienie mi podstawowych badań, zrobiono mi ekg, pobrano krew, ciśnienie miałam zbyt wysokie. Ekg powtórzą za tydzień, bo dzisiejsze wskazywałoby na arytmię, muszą mieć pewność. Na osłabienie mam kupić lek. Czekając w kolejce strasznie się pociłam, co u mnie jest rzadkością. Było sporo ludzi, czułam ich wzrok na sobie, pewnie rozmawiali o mnie, dziwnie patrzyli... Może mi się wydawało, ja źle się czuję w większym gronie, odczuwam zagrożenie. Mam nadzieję, że kiedyś to przejdzie.
Chłopcy prawie usypiają, a ja czekam, co się wydarzy...

22.04.2014r.

godz. 19.34
Kiepsko się czuję, coraz więcej stresu, nie mam na nic sił, ciężko mi cokolwiek robić, wszystko jakieś szare i smutne, może mam depresję? Maluchy znów kaszlą i kichają, aby na oskrzela nie przeszło...
Patrzę na drzewo za oknem, niedawno jeszcze nie miało pąków, a teraz tak zielono, jakby ktoś dywan rozwinął. Chciałabym wyjść i iść przed siebie, nieważne dokąd, wypocząć, zapomnieć o całym złu tego świata, nie myśleć o wyzwiskach, które bardziej bolą psychicznie niż ból fizyczny. Wokół siebie mam ludzi, którzy piją, są wulgarni, wręcz prymitywni, jak patrzę na nich, to myślę, że może ze mną jest coś nie tak? Może to ja nie potrafię się do reszty dostosować? Nie, to niemożliwe, to ja jestem w niewłaściwym miejscu! Jeszcze potrafię odróżnić dobro od zła, racjonalnie myśleć.
W sobotę sprzątaliśmy grób Marlenki, zapaliliśmy znicz... To wciąż boli, to była moja ukochana córeczka, śliczna, uśmiechnięta, taką ją pamiętam!

wtorek, 22 kwietnia 2014

21.04.2014r.

godz. 17.50
No i tegoroczna Wielkanoc minęła. Tradycyjnie byliśmy w kościele, jak zawsze. Święta mieliśmy takie, jak zwykle. Ja i piątka synów, dwaj najstarsi spędzali ze mną mniej czasu, bo mają swoich kolegów. Ja, poza mszą, cały czas w domu. Oczywiście, pijaki piją, dla nich to norma, dwadzieścia lat to obserwuję. Nigdy nie mieliśmy prawdziwych Świąt. Teraz leży, śmierdzi najtańszym winem, jak się obudzi, pójdzie chlać. Wczoraj się wydzierał, dziś już nad ranem, przed piątą, wszystkich pobudził. Prosiłam, żeby choć dzieci nie musiały słuchać, jak mnie wulgaryzmami obrzuca, to mi powiedział, że niech słyszą, jaką matkę mają, że mi zakłada sprawę za pomówienia. Powiedziałam mu, żeby sam poszedł na terapię, bo jest chory. Twierdzi, że nie jest alkoholikiem, oszukuje sam siebie. Jak będzie na samym dnie, może zrozumie, jak zmarnował życie swoje i najbliższych!

godz. 19.52
Wyszedł, teraz szybko posprzątam i wywietrzę. Pomimo, że smutne były te świąteczne dni, to wewnątrz jestem taka radosna, uduchowiona. Od chwili, kiedy usłyszałam w telewizji, jak pewien brytyjski ksiądz pięknie wykonał pieśń Alleluja L. Cohena, to bez przerwy ją nucę. Zaśpiewał to tak pięknie, perfekcyjnie, że bardzo bym chciała móc słuchać i słuchać... Bardzo lubię tego typu muzykę, refleksyjną, nostalgiczną... może dlatego, że jestem romantyczką i wrażliwą osobą.